W innej wersji Stepan Czarnecki, po tym jak w 1913 roku został reżyserem i dyrektorem niezadowolony z poprzedniej adaptacji sztuki, za zgodą autora dokonał zmian i we własnej adaptacji miał zmienić między innymi piosenkę kończącą drugi akt – skargę Ukrainy „Czy nie byłem kaliną na łące”. Chcąc uczynić zakończenie bardziej optymistycznym, zaadaptował do dramatu starą kozacką piosenkę ludową przerabiając słowa tak, aby tekst utworu lepiej pasował do treści sztuki, przy czym wykorzystał tylko dwie ostatnie zwrotki. Ponadto stworzył nową melodię do piosenki, inspirowaną muzyką ludową. Mychajło Kossak rozłożył ją na instrumenty. Utwór w tym czasie posiadał tylko jedną zwrotkę.
W sierpniu 1914 roku w Stryju pieśń „Ой у лузі червона калина” została po raz pierwszy usłyszana przez dowódcę sotni strzelców siczowych Hryhorija Trucha, który dodał do niej trzy zwrotki, w których mowa jest o walce z rosyjską niewolą, i w tej formie spopularyzował pieśń wśród strzelców. Zwrotka „Не хилися, червона калино” została dodana do tekstu piosenki pod koniec 1980 roku przez i – dysydentów z czasów Związku Radzieckiego, gdzie publiczne wykonywanie tego utworu było zakazane, a za jego śpiewanie groziły represje.