Martwe natury tworzone przez Biłokur były skomplikowanymi kompozycjami złożonymi z kwiatów i owoców, których detale artystka odtwarzała w sposób realistyczny i niezwykle misterny. Nie chcąc zrywać roślin, Biłokur pracowała w plenerze, nierzadko tworząc swoje kompozycje przez okres kilku miesięcy, by przedstawić na nich zarówno rośliny wiosenne, jak i jesienne. Twórczość Biłokur, chociaż powierzchownie postrzegana jako prosta i zaliczana do nurtu sztuki nieprofesjonalnej, naiwnej czy prymitywnej, w istocie przywodzić może na myśl barokowe holenderskie martwe natury, sugerując także wanitatywny charakter tworzonych przez nią obrazów. W 1940 roku Biłokur odbyła podróż do Moskwy, gdzie odwiedziła Państwowe Muzeum Sztuki im. Puszkina i, jak sugeruje Tetiana Żmurko, miała okazję zapoznać się z holenderskimi martwymi naturami znajdującymi się w kolekcji muzeum. mały|Ukraiński znaczek pocztowy przedstawiający Katerynę BiłokurW okresie ZSRR Biłokur, jako jedna z artystek przypisanych do szeroko rozumianej sztuki ludowej, postrzegana była jako twórczyni strzegąca ukraińskich kodów kulturowych i uosabiająca ducha lokalnej przyrody, co sprawiało, że jej twórczość nie była poddawana rzetelnej krytyce artystycznej i analizie.