Od 7 lipca 1950 pracowała w Kihara Institute for Biological Research w Yokohamie, a od 1 kwietnia 1954 również w National Institute of Genetics w Mishima. W Instytucie Genetyki pracowała do przejścia na emeryturę w 1963 roku, pozostając jego członkiem honorowym.
Zmarła 14 lipca 1977 roku w Mishima. Jej prochy zostały pochowane na terenie buddyjskiej świątyni Ryutakuji w Mishima.
Działalność naukowa W pierwszym okresie jej zainteresowania naukowe kształtowały się, pod wpływem lwowskiego profesora Mariana Raciborskiego, wokół botaniki florystycznej, ze szczególnym uwzględnieniem badania składu flory ziem polskich, głównie wątrobowców. Zbierała je z okolic Lwowa, Karpat Pokuckich, Tatr i Pienin (najpierw 5, potem kolejnych 49 z Karpat Bukowińskich, 15 z Czarnohory, 4 z Karpat Pokuckich, pojedyncze z Karpat Wschodnich). Badała także zbiory gromadzone przez innych botaników (25 gatunków z Karpat Wschodnich ze zbiorów Hiacynta Łobarzewskiego). W efekcie wydała wydawnictwo zielnikowe „Hepaticae Poloniae exsiccatae” (1911), dwa spisy wątrobowców z Galicji oraz rozprawę o relikcie glacjalnym jednoczepku Hookera Haplomitrium hookeri z Karpat Pokuckich. Opracowała także kilka rodzin roślin jednoliściennych do pierwszego tomu „Flory polskiej” (1919).