Kompozycja obrazów pozostała niezmieniona, podobnie jak wirtuozeria linii i kolorów. Kwiaty zajmowały szczególne miejsce w jej dorobku artystycznym. Jasne, dekoracyjne, nietypowe w kształcie i kolorze, stanowiły estetyczno-filozoficzną interpretację relacji między człowiekiem a wszechświatem. Znaczące miejsce zajmowały również wizerunki ptaków, które od wieków uosabiają dobro, miłość, pokój i są pośrednikami między niebem a ziemią. Z kolei dekoracyjne obrazy z wizerunkami zwierząt i fantastycznych stworzeń to kwintesencja twórczości Prymaczenko. Wielu krytyków dostrzegło jej specyficzną „filozofię dobra”, którą ucieleśnia w obrazach „miłych” zwierząt i ptaków (lwów, zająców, byków, koni, bocianów, jaskółek itp.). W latach 70. pojawiła się pewna innowacja – na odwrocie obrazów zostawiała krótkie teksty w formie wierszyków, piosenek czy życzeń, organicznie związanych z obrazami. Ponadto stworzyła kilka prac nawiązujących do postaci Tarasa Szewczenki i jego poematu Katarzyna. Twórczość Prymaczenko wykracza poza sztukę ludową i jest zjawiskiem unikatowym w sztuce ukraińskiej. Zgodnie z typologią prace Prymaczenko można podzielić na trzy grupy: obrazy z fabułą (figury), obrazy symboliczne i rytmiczno-ornamentalne.