W lutym 1918 wojska niemieckie wyparły bolszewików z Estonii. Anna Leetsmann ewakuowała się do Rosji Radzieckiej. Po przegranej I wojnie światowej Niemcy wycofały się z krajów bałtyckich, co skłoniło rząd radziecki do ponownego wkroczenia na ich terytoria, chociaż Estoński Rząd Tymczasowy ogłosił niepodległość prowincji. W listopadzie 1918 w Narwie proklamowana została Estońska Komuna Ludu Pracującego, jednak wojna estońsko-bolszewicka zakończyła się zwycięstwem estońskich sił narodowych. Wówczas Maapäev przystąpił do prac nad pierwszą krajową konstytucjąJ. Lewandowski, Historia Estonii, Zakład Narodowy im. Ossolinskich, Wrocław 2002, s. 176-177.. Leetsmann, z powodu swojego czynnego poparcia dla bolszewików, została pozbawiona mandatu parlamentarzystki i nie odegrała już żadnej roli w estońskiej polityce.
Życie w Związku Radzieckim Leetsmann nigdy nie wróciła do Estonii. W 1923 została kierownikiem oddziału estońskiego Komunistycznego Uniwersytetu Mniejszości Narodowych Zachodu i wykładała historię partii. W 1932 ukończyła studia historyczne w Petersburgu, po czym wykładała w Instytucie Pedagogicznym im. Pokrowskiego i pełniła tam funkcję zastępcy dyrektora. Następnie podjęła pracę w wydziale oświaty we władzach miejskich Leningradu.