Ostatnie lata życia spędziła w biedzie. Została pochowana obok męża na terenie ich gospodarstwa.
Twórczość mały|Pomnik Hanny Barwinok w jej rodzinnej wsi Była pionierką i liderką realizmu etnograficznego w literaturze ukraińskiej. Opierała się na osobistych notatkach etnograficznych. Pierwsze materiały zaczęła zbierać podczas podróży do Warszawy. Do takiego działania namówił ją mąż. W latach czterdziestych XIX w. zaczęła pisać opowiadania. Od 1858 publikowała pseudonimem Hanna Barwinok wybranym przez męża. Zadebiutowała niemal równocześnie z Mariją Ołeksandriwną Wilinską (z którą mąż miał romans). Skupiała się też na problemach rodzinnych i domowych, w tym rodzinnej tyranii, życiu z alkoholikiem oraz dramacie małżeństwa z przymusu. Wykreowała postacie kobiet o silnej woli. Pisała barwnie, z przenośniami i użyciem ludowych przysłów. Posługując się dialektami czernihowskim i połtawskim oraz wykorzystując znajomość wiejskich zwyczajów i folkloru, napisała dramat Zemsta matki. Jej teksty ukazały się m.in. w almanachu Pierwszy wianek, publikacji pod redakcją Nataliji Kobrynskiej, prezentującej twórczość 17 Ukrainek. Pomagała Kobrynskiej w jej pracy wydawniczej. Na łamach radykalnej prasy prezentowała dorobek literacki.