Badania psychologiczne nad konceptem przyszłej jaźni rozpatrują procesy i konsekwencje związane w myśleniem o swojej osobie w przyszłości. Ludzie myślą o swojej przyszłej jaźni bardzo podobnie do tego, jak myślą o innych osobach. To, jak ściśle w ciągłości psychologicznej (np. podobieństwie, bliskości) pozostaje się ze swoją przyszłą jaźnią wpływa na to, jak dobrze ją traktują. Kiedy ludzie czują więź ze swoim przyszłym ja, jest bardziej prawdopodobne, że będą oszczędzać na emeryturę, podejmować zdrowe dla siebie decyzje, czy unikać etycznych transgresji.
Podstawy filozoficzne Podłoże teoretyczne badań psychologicznych nad pojęciem przyszłej jaźni często przypisuje się filozofowi Derekowi Parfitowi. Parfit twierdził, że stopień podobieństwa i psychologicznej ciągłości z tym, kim będze się w przyszłości różni się w zależności od osoby. Zgodnie z jego założeniami, ludzie podejmują racjonalne decyzje, opierając się na trosce o swoją przyszłość wynikającej z więzi pomiędzy swoim teraźniejszym i przyszłym ja. Według Parfita, logicznym jest więc, że osoby, które mają bardzo małe poczucie powiązania ze swoją przyszłą jaźnią, zachowują się w sposób zaniedbujący ich przyszłość (np.