Tubylcy w etnofikcji przy pomocy narracji są aktorami, którzy odgrywają swoje role, współtworzą obraz przez improwizację. Operator kamery jest współuczestnikiem wydarzeń, jednym z aktorów, pochłoniętym czasem w „cine-trance”. Kamera podąża za uczestnikami, którzy, po uzgodnieniu przebiegu wydarzeń, improwizują. Aktor jest tu wykorzystany jako narzędzie badawcze. Dla Roucha fikcja i fakty się przenikały i pisał o tym: „Dla mnie, jako etnografa i twórcy filmowego, nie ma prawie żadnej granicy pomiędzy filmem dokumentarnym a fabularnym”tłum. własne.
Inspiracje dla tego nurtu i samej twórczości ojca etnofikcji można znaleźć u Dzigi Wiertowa (twierdził on, że kamera widzi inną rzeczywistość niż człowiek), od którego zaczerpnął, część kluczowych koncepcji. Ponadto twórczość francuskiej Nowej Fali, włoskiego neorealizmu czy nawet surrealistyczne dzieła Luisa Buñuela znacząco odcisnęły się w koncepcji etnofikcji oraz pracach Roucha.
Sam termin „etnofikcja” nie był używany często przez Jeana Roucha do 1989 roku, kiedy to w raporcie badawczym jeden z jego współpracowników określił jego film „Liberte, Egalite, Fraternite et puis apres…”. Według Paula Stollera również wcześniej krytycy używali tego terminu w odniesieniu do innych, wcześniejszych dzieł. Sam autor nazywał czasem filmy te science-fiction.