Rytm jest wyklaskiwany przez mężczyzn, zaś tradycyjnie kobiecą rolą jest uderzanie w bęben wykonany zwykle z kanistra po benzynie (północna Somalia).
Niezaprzeczalną innowacją, jaką wprowadziło balwo do muzyki somalijskiej był fakt użycia owego bębna przez mężczyzn, nie kobiety.
Wraz z rozwojem nowego gatunku i jego rozprzestrzenianiem się w inne części regionu, coraz więcej instrumentów dołączało do akompaniamentu poezji balwo. Najpierw były to importowany z Arabii tamburyn (daf) i ud (kaban), oraz flet (biibiile), nieiedługo potem dodano także gitary i skrzypce. Za dołączenie uda do instrumentarium balwo odpowiedzialny jest Abdullaahi Qarshe, nazywany ojcem somalijskiej muzyki.
Warstwa liryczna Charakterystyczna dla gatunku jest formuła wprowadzająca, pojawiająca się na samym początku recytacji utworu. Brzmi zwykle „Balwooy! Hoy balwooy!”, co można byłoby przetłumaczyć na „biada mi!”.
Somalijskie słowo balwo ma korzenie w języku arabskim i oznacza generalnie cierpienie, nieszczęście. Artyści, wykonawcy nowego gatunku nawiązywali przede wszystkim do miłości, przedstawiając ją jako źródło owego nieszczęścia. Odwoływano się do miłości przede wszystkim fizycznej, a nawet do pożądania.