Opactwo Świętej Maryi Wniebowziętej (wł. Abbazia di Santa Maria Assunta, Abbazia di Monteveglio) – średniowieczne kościół i opactwo położone na szczycie wzgórza nad Monteveglio, 25 km na zachód od Bolonii.
Historia
Osadnictwo rzymskie w tym rejonie rozpoczęło się po wybudowaniu w 187 p.n.e. Via Aemilia. W I w. n.e. wokół dzisiejszego opactwa wznoszą się rzymskie wille. Przypuszcza się, że istniała tu wówczas rzymska świątynia, na której ruinach zbudowano później kościół. Dowodzić tego mogą liczne marmurowe pozostałości użyte w wielu miejscach kompleksu sakralnego.
Pierwsze pewne wzmianki na temat chrześcijańskiej świątyni datują się na rok 973. Dokument został wystawiony z okazji przekazania przez biskupa bolońskiego Alberta biskupowi parmeńskiemu Uberto i wspomina kościół z chrzcielnicą. Niektóre źródła przesuwają datę jej budowy na V w. (okres bizantyjsko-longobardzki), co czyni ją jedną z najstarszych świątyń romańskich w okolicach Bolonii. W tamtym okresie udało jej się zachować niezależność od potężnego i wpływowego opactwa w Nonantoli.