Pierwszy z nich sięga 1559 roku i prawodawstwa na terenach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wśród nowszych eksponatów jest m.in. fragment Kodeksu karnego z 1932 roku (tzw. kodeks Makarewicza), w którym po raz pierwszy w polskim prawie zniesiono penalizację stosunków seksualnych między osobami tej samej płci (pod warunkiem, że nie była to prostytucja). Narracja kończy się symbolicznym eksponatem z 2003 roku, poświadczającym rozpoczęcie prac legislacyjnych w zakresie ustawy o związkach partnerskich przez Senat RP.

Historyczna narracja oparta jest na archiwaliach ukazujących historyczne ślady obecności osób nieheteronormatywnych w Polsce, co daje wrażenie fragmentaryczności oraz konieczności dalszych badań i wydobywania świadectw – wystawa wyraża potrzebę dalszej rekonstrukcji historii polskiej społeczności osób LGBTQIA+. Krytykowana jest jako zbyt martyrologiczna czy też skonstruowana z perspektywy większościowej, jednak docenia się w niej uwypuklenie nie tylko roli osób znanych, ale całej społeczności oraz podkreślenie roli nieheteronormatywnych kobiet i znaczenia ruchu lesbijskiego.

Ekspozycji towarzyszy przewodnik, w którym znajdują się szczegółowe opisy wszystkich 132 eksponatów. W 2025 planowane jest udostępnienie anglojęzycznej wersji przewodnika oraz cyfrowej wersji wystawy.