Była jedną z nielicznych kobiet-artystek pierwszej połowy XIX wieku, którym udało się uzyskać twórczą i majątkową niezależność. Tworzyła przede wszystkim portrety, a także przedstawienia historyczne, łącząc idealizm neoklasycyzmu z elementami uczuciowości romantyzmu. Wiele jej portretów odzwierciedlało tradycję biedermeierowską. W 1819 roku osiadła z siostrą w Berlinie. Po początkowych trudnościach udało się jej zdobyć rozgłos i zlecenia pomimo dużej konkurencji, z powodzeniem rywalizując przez pewien czas z Friedrichem Wilhelmem Schadowem. Prowadziła także salon artystyczny, w którym dużym zainteresowaniem cieszyły się jej żywe obrazy. W tym okresie sportretowała m.in. Carla Marię von Webera i Aleksandrę Pruską, a jej twórczość została zaprezentowana na licznych wystawach. Z czasem zaczęła jednak tracić zamówienia na rzecz zyskującego na popularności Schadowa. Od 1839 roku otrzymywała coroczną emeryturę od Akademie der Künste. Cztery lata później wraz z siostrą założyła pierwsze żeńskie stowarzyszenie artystyczne w Berlinie.