Skrzydło tylne osiągało około 18 mm długości, miało wąskie remigium, niezmodyfikowaną żyłkę subkostalną, wyróżnialny sektor radialny i rozbudowaną żyłkę medialną. Odwłok dysponował długimi, wieloczłonowymi przysadkami odwłokowymi.
Paleoekologia W osadach formacji Karabastau karaczany są stosunkowo licznie reprezentowane. Znane są z niej również należące do tej samej rodziny Decomposita i Paleovia, należące do Liberiblattinidae Hydrokhoohydra, Kazachiblattina i Liberiblattina oraz Falcatusiblatta z rodziny Raphidiomimidae i Skok z rodziny Skokidae. Z tej samej lokalizacji co Srdiecko, stanowiska Gałkino, znane są także skamieniałości wielu innych owadów, m.in.: skorków z rodzajów Asiodiplatys i Semenovioloides, prostoskrzydłych z rodzaju Aboilus, straszyków z rodzaju Necrophasma, psotników z rodzaju Paramesopsocus, pluskwiaków z rodzaju Asionecta, chrząszczy z rodzajów: Ageratus, Ampliceps, Codemus, Mesocupes, Nanophydes, Omma, Oxycorynoides i Psacodromeus, wielbłądek z rodzaju Mesoraphidia, błonkówek z rodzajów: Auliserphus, Kulbastavia, Mesohelorus i Stephanogaster, muchówek z rodzaju Polyanka czy wojsiłek z rodzaju Protorthophlebia.
Przypisy
Kategoria:Caloblattinidae Kategoria:Stawonogi jury Kategoria:Wymarłe zwierzęta Azji Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2008 roku