Opis konstrukcji Rdzeń lufy stanowiła mosiężna rura wzmocniona żelaznymi obręczami, do której od strony dennej przytwierdzano komorę nabojową z zapałem. Następnie lufę pokrywano kitem złożonym z mieszaniny kalafonii, oleju i terpentyny, obszywano ją workowym płótnem i szczelnie okręcano konopnym sznurem, przy czym czynność powtarzano, mocując czopy. Na koniec tak przygotowaną lufę pokrywano wcześniej sparzoną skórą końską lub wołową.
Lawety tych armat wykonywano dość niedbale; według ówczesnych świadectw dwuścienne łoże nie było nawet łączone metalowymi sworzniami, zaś koła uległy odpowiedniemu zmniejszeniu średnicy (co historycznie potwierdza jedyny zachowany egzemplarz z duńskiego Tøjhusmuseum w Kopenhadze). Podobnie też na lżejszych lawetach były osadzane działa regimentowe, szeroko później stosowane w szwedzkiej armii Gustawa II Adolfa. Używane co najmniej od połowy XVI wieku i stosowane do „skórzanych armat” rozdzielne ładunki nie były wynalazkiem szwedzkimRichard Brzezinski, Richard Hook: The Army of Gustavus Adolphus (2): Cavalry, dz. cyt., s. 36, tabl. A1..