W 1945 zamieszkał w Łodzi, gdzie był nauczycielem geografii i geologii w Państwowym Pedagogium, a następnie, a od 1953, w Liceum Pedagogicznym. W latach 1946–1951 prowadził Geograficzną Pracownię Dydaktyczną, jednocześnie w latach 1945–1947 oraz 1956-1961 wykładał paleontologię i geologię, a także był zastępcą kierownika Zakładu Geologii na Uniwersytecie Łódzkim. W latach 1947–1956 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej, w latach 1951–1961 w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej oraz na Politechnice Łódzkiej. W 1961 przeszedł na emeryturę.
Różycki zaangażowany był we współpracę z Państwowym Instytutem Geologicznym – wydawał rozprawy, materiały związane z odwiertami, a także mapy w skali 1:300 000 i 1:50 000. Publikował w „Przeglądzie Geologicznym”, „Wiadomościach Muzeum Ziemi”, „Czasopiśmie Geograficznym”, „Wszechświecie”, „Sprawozdaniach” Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, „Roczniku” Polskiego Towarzystwa Geologicznego. Był doradcą Przedsiębiorstwa Hydrogeologicznego w latach 1950–1961, w okresie od 1954-1958 był radnym rady miejskiej w Łodzi. W 1974 został członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Geograficznego, ponadto od 1946 był członkiem korespondentem Łódzkiego Towarzystwa Naukowego.