Diagnoza W 1938 r. rodzina Triplettów pojechała do Baltimore w stanie Maryland na spotkanie z Leo Kannerem, psychiatrą i twórcą psychiatrii dziecięcej. Donald odbył jeszcze kilka wizyt, ale kiedy wrócił ponownie, nawet nie spojrzał na trzech obecnych lekarzy, chociaż dwóch zapamiętało go z poprzedniej wizyty. Zamiast tego udał się do biurka, zainteresowany papierami i książkami. Kanner rozpoczął rozmowy, aby poznać jego „obsesyjną naturę”. Do 1943 roku Kanner spotkał się z dziesięcioma przypadkami podobnych w zachowaniu dzieci. W tym samym roku opublikował artykuł, w którym przedstawił objawy zaburzenia nazwanego później autyzmem.
Później jego zachowanie pozornie poprawiło się. Donald nauczył się grać proste melodie na pianinie. Wykazywał lepszą koncentrację i wyraźniej reagował na otoczenie i inne osoby. Miewał niekiedy napady złości oraz wykazywał pewne niepokojące zachowania, przykładowo: stanie na stołach, wkładanie jedzenia we włosy, żucie papieru i wkładanie kluczy od domu do odpływu. Nauczył się piętnastu słów z encyklopedii i powtarzał je w kółko bez kontekstu. Nadal nie patrzył na ludzi podczas mówienia ani nie używał ekspresyjnych gestów. Komunikację ograniczał tylko do wyrażania potrzeb. Jego zainteresowanie rozpraszało się, gdy otrzymywał lub mówiono mu, to czego potrzebuje.