Ewa Łużyniecka (ur. 1958) – polska architekt i urbanistka, prof. dr hab. inż. arch.
Życiorys Od 1977 r. studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, indywidualny tok studiów, zajęcia z zakresu archeologii, historii oraz historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1982 r. ukończyła studia uzyskując tytuł magistra inżyniera architekta. W 1989 r. otrzymała stopień doktora nauk technicznych (architektura i urbanistyka), w 1996 r. - doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie architektury i urbanistyki-historii architektury przedstawiając pracę pt. Architektura średniowiecznych klasztorów cysterskich filiacji lubiąskiej. W 1999 r. otrzymała tytuł naukowy profesora nauk technicznych.
Po studiach, w latach 1982–1991, pracowała w Wojewódzkim Ośrodku Archeologiczno-Konserwatorskim we Wrocławiu, następnie w Biurze Architektoniczno-Konserwatorskim „Arkon” Autorskie Pracownie Architektury, Studiu Ar5 i Przedsiębiorstwie Konserwacji Zabytków „Retropol” (1991–1993), Dolnośląskim Biurze Projektowym „PRYMAT” (1993–1995). Od 1993 r. zatrudniona na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, w Katedrze Konserwacji Architektury i Rewaloryzacji Krajobrazu Kulturowego, od 2008 r.