Jest to jaskinia krasowa utworzona w późnojurajskich wapieniach skalistych. W kilku miejscach na jej stropie są zwietrzałe polewy i zwietrzałe mleko wapienne. Namulisko składa się z rumoszu skalnego i gliny. W pobliżu otworu zostało częściowo usunięte. Jaskinia jest wilgotna, z jej stropu miejscami skapuje woda. Światło słoneczne dociera na odległość około 10 m od otworu. W jego zasięgu na ścianach wegetują glony, mchy i paprocie z rodzaju zanokcica. Obserwowano ślady zamieszkiwania jaskini przez borsuka, z innych zwierząt występują pająki, kosarze, ślimaki, muchówki. Wśród pajęczaków E. Sanocka-Wołoszynowa stwierdziła gatunki: Tegenaria silvestris, Porrhomma moravicum, Meta menardi, Bathyphantes gracilis, Nesticus cellulanus.
Historia poznania Po raz pierwszy jaskinię wymienia Gotfryd Ossowski w 1884 r. Opisał ją Kazimierz Kowalski w 1951 r. Wówczas znana jej długość wynosiła 21 m. Później odkryto na jej końcu dwie małe salki, wskutek czego długość jaskini wzrosła do 25 m. W 1981 r. E. Sanocka-Wołoszynowa badała faunę pajęczaków w jaskini. Obecny opis i plan jaskini sporządził N. Sznober w 2015 r.
Przypisy
Kategoria:Wielka Wieś (powiat krakowski) Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej