Od 1965 r. uzyskał stopień doktora i rozpoczął pracę na Politechnice Wrocławskiej, początkowo w Katedrze Systemów Energetycznych, a następnie w Instytucie Energoelektryki. W 1979 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego i został awansowany na stanowisko docenta. W latach 1984–1988 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Wrocławskiej, a później przez dwie kadencje był zastępcą dyrektora ds. dydaktyki Instytutu Energoelektryki. Stanowisko profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1989 r., zaś tytuł profesora w 1995 r. W trakcie pracy zawodowej był m.in. kierownikiem Zakładu Elektrowni i Gospodarki Energetycznej w Instytucie Energoelektryki. Ponadto wykładał na Politechnice Śląskiej, Politechnice Łódzkiej, Uniwersytecie Wrocławskim i Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu oraz był członkiem Rady Nadzorczej Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A.
Autor ponad 450 artykułów i referatów, 5 monografii i 3 podręczników, promotor 4 doktorów. Jego zainteresowania naukowe obejmowały teorię systemów, planowanie rozwoju i eksploatacji systemów energetycznych, prognozowanie w energetyce, procesy transformacji rynkowej, legislację w energetyce, mechanizmy rynkowe i regulacyjne, nowe źródła energii.