Odnóża pary środkowej miały przysadziste i szerokie uda z silną ostrogą wierzchołkową mającą od 12 do 14 listewek helikalnych oraz stosunkowo tęgie golenie z silnymi żeberkami. Odnóża pary tylnej były mocno wydłużone, o cienkich goleniach. Przysadki odwłokowe były bardzo silnie wydłużone, w połowach nasadowych o formie wrzecionowatej, a w wierzchołkowych połowach niemal nitkowate. Osiągały 2,14 mm długości.
Paleoekologia Skrócone przedplecze zapewniało dużą ruchliwość głowy, co w połączeniu z drobno fasetkowanymi oczami złożonymi wskazuje na prowadzenie przez tego owada dziennego trybu życia. Zaopatrzone w liczne sensilla chaetica i wydłużone odnóża przednie pełnią funkcje zmysłowe, a nie tylko bieżne – podobne adaptacje znane są u wczesnych modliszek.
Karaczan ten zasiedlał ściółkę wilgotnych i ciepłych lasów kredy. Bursztyn z Charentes z podjednostki A1sl-A dostarcza zapisu kopalnego wielu niewielkich stawonogów albu, zwłaszcza bytujących w piętrze ściółki, gdzie krople żywicy skapywały z drzew. W bursztynie tym zidentyfikowano do 2007 roku około 760 okazów stawonogów.