Dziesięć lat później, 29 czerwca 1891 roku wyprawa badawcza zorganizowana przez księży lazarytów z Izmiru potwierdziła istnienie tego miejsca; ponadto duchowni dowiedzieli się, że czterościenna, pozbawiona dachu ruina była od dawna czczona przez mieszkańców górskiej wioski Şirince, oddalonej o 17 km, którzy byli potomkami pierwszych chrześcijan z Efezu. Dom ten nazywali Panaya Kapulu („Drzwi do Matki Bożej”). Co roku 15 sierpnia, w dniu, w którym większość chrześcijańskiego świata obchodzi święto Zaśnięcia/Wniebowzięcia Matki Bożej, zawsze pielgrzymowali do tego miejsca.

Odkrycie ożywiło i wzmocniło chrześcijańską „tradycję efeską” sięgającą XII wieku, która konkurowała ze starszą „tradycją jerozolimską” w kwestii miejsca wzięcia do Nieba Matki Bożej. Kościół katolicki mianował siostrę Marie de Mandat-Grancey Założycielką Domu Maryi i uczynił ją odpowiedzialną za nabycie, odrestaurowanie i ochronę Domu Maryi i okolicznych terenów górskich, którą to funkcję pełniła od 1891 roku aż do swojej śmierci w 1915 roku. Z tego okresu pochodzi absyda z ołtarzem wewnątrz domu. Po śmierci siostry de Mandat-Grance pojawiły się problemy z prawem własności do domu;