Emel Emin (ur. 12 grudnia 1938 w Bazardżiku) – rumuńska i krymskotatarska poetka, pedagog, turkolog, tłumaczka, jedna z pierwszych nauczycielek języka tureckiego z Rumunii. Członek Związku Pisarzy Rumuńskich i Instytutu Języka Tureckiego.

Życiorys Emel urodziła się 12 grudnia 1938 r. w Bazardżiku (obecnie Dobricz) w Dobrudży w Królestwie Rumunii. Jej rodzinne miasto liczyło wówczas około 50-60 tysięcy mieszkańców, w skład których wchodzili Bułgarzy, Turcy, Grecy, Ormianie i Romowie. Rodzice byli nauczycielami. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła naukę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Sofii po ukończeniu której uzyskała uprawnienia do nauczania w szkole podstawowej. Po dwóch latach pracy w szkole w rodzinnym mieście studiowała turkologię na wydziale Orientalistyki na Uniwersytecie Sofijskim im. św. Klemensa z Ochrydy. Po otrzymaniu dyplomu w 1960 r. przez siedem lat pracowała w Dobriczu i Bełogradcu. W 1967 r. przeniosła się do Konstancy w Rumunii, gdzie pracowała jako nauczyciel języka tureckiego. Była jednym z pierwszych nauczycieli tego języka w Rumunii. Tam też wyszła za mąż za Emina Atila. W 1991 r. została wykładowcą literatury tureckiej na Wydziale Literatury i Kolegium Nauczycielskim im. Mustafy Kemala Atatürka na Uniwersytecie „Ovidius” w Konstancy. Od 2000 r.