Idąc za duchem czasu i potrzebami czytelniczek, Franko podzieliła przepisy według pór roku (wiosna, lato, jesień i zima) oraz pory dnia (śniadania, obiady i kolacje). Przepisy zakładały oszczędność w przygotowaniu dań.
Od jesieni 1939 rodzina Franko zyskała wyższy status dzięki protekcji władz sowieckich i pracy Iwana m.in. jako delegata na Zgromadzenie Ludowe w Moskwie i Kijowie, deputowanego Rady Najwyższej ZSRR, dziekana wydziału towarowego Ukraińskiego Państwowego Instytutu Handlowego we Lwowie i pierwszego dyrektora nowo utworzonego Muzeum Iwana Franki we Lwowie. Mimo tego Olha Franko na własne ryzyko pomagała kobietom z rodzin uważanych za wrogie władzy, np. żonom uwięzionych. Pracowała w Muzeum Iwana Franki. Zbierała materiały na wystawy, jeździła w teren, nadzorowała renowację willi pisarza i uporządkowanie okolicy.
W 1941 została sama. Mąż został pochwycony przez sowietów i nigdy nie wrócił. We wrześniu 1941 naziści aresztowali córkę Olhy, Wirę. Później trafiła do obozu koncentracyjnego Ravensbrück w Niemczech. W 1946 wróciła i została osadzona w więzieniu w Kijowie. Została skazana na pięć lat w obozie koncentracyjnym w Workucie i dożywocie na zesłaniu na Syberii. Do domu wróciła dopiero po śmierci Stalina.