Władysława Sikora-Pawłowska (ur. 3 lutego 1917 w Rzeszowie, zm. 24 sierpnia 2010) – nauczycielka, harcerka, działaczka konspiracyjna.
Dzieciństwo i edukacja Przyszła na świat jako najmłodsze z dziesiątki dzieci Aleksandry z domu Lasockiej i Walentego Pawłowskich. Początkowo rodzina mieszkała w Rzeszowie, jednak później przeniosła się do Tyczyna, gdzie ojciec prowadził kancelarię. Ukończyła siedem klas szkoły powszechnej w Tyczynie i następnie uczęszczała do Szkoły Wydziałowej w Cieszynie. W 1932 w wieku 15 lat zapisała się do drużyny harcerskiej im. Emilii Plater. W 1936 została absolwentką Państwowego Nauczycielskiego Seminarium Żeńskiego w Cieszynie. Rok po maturze objęła posadę nauczycielki kontraktowej w szkole w Cieszynie, a w 1938 dostała etat nauczycielki w Ustroniu. W tym samym roku została komendantką hufca wiślańskiego. W lipcu 1939 brała udział w obozie dla drużynowych w Koszęcinie i była w Pogotowiu Harcerek. Pod koniec sierpnia 1939, tydzień przed wybuchem wojny, w Żukowie koło Cieszyna wyszła za mąż za nauczyciela Jana Sikorę, który był tam zmobilizowany. Ze względu na napiętą sytuację na granicy musieli rozstać się w dniu ślubu. Władysława Sikora-Pawłowska powróciła do Ustronia, gdzie zastał ją wybuch wojny.