16 kwietnia został odkomenderowany do Dowództwa 11 Dywizji Piechoty.
3 stycznia 1921 wrócił do szkoły i kontynuował naukę. Od 1 czerwca jego oddziałem macierzystym był 3 Pułk Piechoty Legionów. 6 września 1921, po ukończeniu kursu i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 279. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 58 Pułku Piechoty w Poznaniu. Później został przeniesiony do 57 Pułku Piechoty w tym samym garnizonie na stanowisko komendanta Kadry Batalionu Zapasowego. W styczniu 1924 został przydzielony do Dowództwa 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie na stanowisko szefa sztabu. We wrześniu 1925 wrócił do 57 pp. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 54 Pułku Piechoty w Tarnopolu na stanowisko dowódcy I batalionu. 23 stycznia 1929 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1929 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu tego roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Jarocin na stanowisko komendanta.