W 1946 r. wrócił do kraju i wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1948 r. został kierownikiem Wojewódzkiej Szkoły Partyjnej przy KW PZPR w Szczecinie. Przed 1950 r. był kierownikiem Zakładu Ekonomii Politycznej w Akademii Handlowej w tym mieście. W 1950 r. został zastępcą profesora w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, w której doktoryzował się w 1951 (z pozwoleniem ministra bez uprzedniego uzyskania stopnia magistra), a w 1953 został kierownikiem Katedry Zespołowej Ekonomii Politycznej w SGPiS. W latach 1950–1953 pracował w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR. Od 1950 do 1957 r. był zastępcą dyrektora Szkoły Partyjnej przy KC PZPR. W 1954 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Od 1957 do 1968 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR. W trakcie antysemickiej nagonki, trwającej od marca 1968, został odsunięty z pełnionych funkcji i pozostał wykładowcą SGPiS. Był promotorem m.in.