Pozostałą część parku stanowił park krajobrazowy, o nieregularnej siatce alejek, ze swobodnie rozmieszczonym drzewami, a także zbiornikami wodnymi. Park pierwotnie był ogrodem krajobrazowym w stylu romantycznym, łączącym się z układami założenia barokowego. Tereny parku były wykorzystywane również gospodarczo; po wschodniej stronie pałacowej oficyny mieściły się ogrody użytkowe. Początkowo przez park dojeżdżano do pałacu od strony wschodniej, z drogi wiodącej na południe (w kierunku Zawady). Droga dojazdowa przez park od zachodu pochodzi z późniejszego okresu.
Na początku XX wieku park został zreorganizowany w kierunku naturalistycznym; zlikwidowano wówczas ogrody warzywne oraz zbudowano inspekty i szklarnie, a także konny tor wyścigowy i stajnie. Powstała również szkółka drzewek ozdobnych i owocowych oraz sady. W parku pojawiły się też kamienne figury o charakterze sakralnym. W latach 30. XX wieku wprowadzono zmiany modernistyczne, widoczne w południowym ogrodzie włoskim. W parku usytuowany był wówczas także kort tenisowy oraz kręgielnia. Ścieżki i drogi dojazdowe wysypane były drobnym żwirem.