Zadaniem bastei była obrona północnego odcinka murów miejskich. Usytuowana była na wygiętym półkoliście odcinku linii obronnej, przed podwójną linią murów znajdował się pas umocnień ziemnych i fosa napełniona wodą. Teoretycznie basteja miała dużą wartość obronną, nie wiadomo, czy była wykorzystywana. W 1537 roku po raz pierwszy w księgach miejskich odnotowano wydatki na proch i saletrę. W 1555 roku miasto na uzbrojeniu posiadało działa oraz wielkie i małe hakownice.
Pod koniec XVIII wieku, w związku z rozwojem techniki wojennej, obiekt utracił znaczenie militarne. Około 1790 roku rozpoczęto planowe, sukcesywne wyburzanie murów miejskich i budowli obronnych. W 1836 roku władze Tarnowa przeznaczyły teren po rozebranych północnej części fortyfikacji miasta pod zabudowę. Relikty bastei wchłonęła zabudowa.
W latach 1967–1969, po rozebraniu przylegających do jej resztek przybudówek, obiekt został zrekonstruowany na podstawie osiemnastowiecznej ilustracji. W międzymurzu sąsiadującym z jej wnętrzem przez długie lata działał ogródek kawiarniany. W 2009 roku wzmocniono fundamenty budowli oraz naprawiono spoiny w ścianach. W 2018 roku wyburzono kamienicę zasłaniającą basteję od strony ulicy Wałowej, zaś sam zabytek poddano konserwacji.