Jest to jaskinia krasowa, która utworzyła się w późnojurajskich wapieniach skalistych wskutek przepływu wód w strefie freatycznej. Na jej stropie i ścianach są nacieki grzybkowe, stare polewy krystaliczne i mleko wapienne. Sucha jest tylko jej początkowa część do salki, głębiej jaskinia jest całkowicie wilgotna i bez przewiewu. Rozproszone światło słoneczne dociera tylko do pierwszego zakrętu. Przy otworze rozwijają się na ścianach i stropie jaskini glony, mchy i porosty. Ze zwierząt obserwowano komary, muchówki, motyle szczerbówka ksieni i paśnik jaskiniowiec, ślimaki i pająki, w tym z rodzaju Meta. Namulisko jaskiniowe składa się z wapiennego gruzu, ziemi i gliny. Dużo jest na nim kości współczesnych zwierząt, prawdopodobnie przywleczonych tu przez borsuki i lisy. Były to m.in. kości gryzoni i ptaków, w tym kaczki.
Otwór jaskini znalazł J. Nowak latem 2012 r. Pogłębił wstępną część korytarza, następnie wraz z innymi grotołazami dokonał przejścia jaskini.
W Wilczankach znajdują się jeszcze cztery inne jaskinie: Koleba w Wilczankach, Schronisko w Wilczankach Pierwsze, Schronisko w Wilczankach Drugie, Schronisko w Wilczankach Trzecie.
Przypisy
Kategoria:Bębło Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej