W ramach szkoleń dokonywane były: wykolejenia pociągów, niszczenie łączności, niszczenie mostów oraz zasadzki.
W kwietniu 1944 oddział został włączony do VII batalionu 77 pułku piechoty AK por. Jana Piwnika ps. „Ponury”, gdzie Bobowicz został włączony do 2 plutonu Eugeniusza Klimowicza ps. „Okoń”, wkrótce rozbudowanego do kompanii, w której został dowódcą pierwszej drużyny. 22 kwietnia 1944 został awansowany ze stopnia strzelca do stopnia kaprala. W ramach działalności w VII batalionie Bobowicz walczył podczas próby zdobycia Szczuczyna (29 kwietnia 1944), gdzie zginął jego brat Tadeusz Bobowicz ps. „Mateusz”, pod Jachnowiczami (8 czerwca 1944) pod Jewłaszami (16 czerwca 1944). Po rozproszeniu 19 lipca 1944 grupa Bobowicza została pojmana i rozbrojona przez NKWD. Bobowicz uciekł i przedostał się do Wilna. W celu uniknięcia wywózki na Syberię dołączył do Ludowego Wojska Polskiego. W ramach działalności w AL uczestniczył w forsowaniu Wisły i zajęciu Warszawy, przełamaniu Wału Pomorskiego oraz w walkach w okolicy Szczecina i Kamienia Pomorskiego, forsowaniu Odry w okolicy Kostrzyna, a także w walkach nad kanałem Ruppińskim, pod Oranienburgiem i pod Berlinem.