Porosprężystość, poroelastyczność – dział mechaniki ośrodków ciągłych zajmujący się ośrodkiem złożonym z dwóch faz: sprężystego szkieletu i lepkiego płynu. W ośrodku porosprężystym odkształcenia fazy stałej i przepływ płynu są wzajemnie sprzężone.

Teoria porosprężystości została zaproponowana po raz pierwszy przez w 1941 w pracy dotyczącej trójwymiarowej konsolidacji gruntu. Oprócz mechaniki skał i gruntów, obecnie teoria porosprężystości wykorzystywana jest w szeroko pojętej mechanice ośrodków porowatych wypełnionych płynem, takich, jak np. tkanki i komórki. Model porosprężystości uzupełniony o prawo Darcy’ego nazywany jest modelem Biota-Darcy’ego. Nazwa „porosprężystość” powstała jako analogia do termosprężystości, ze względu na podobną formę związków konstytutywnych.

Oryginalne związki konstytutywne dla odkształcenia ośrodka oraz zmiany zawartości płynu mają postać (Biot, 1941):

gdzie: – tensor odkształcenia w szkielecie – tensor naprężenia w szkielecie – moduł odkształcenia poprzecznego – współczynnik Poissona – moduł Younga – naprężenie w płynie – miara ściśliwości gruntu pod wpływem zmiany ciśnienia w płynie – miara zmiany zawartości płynu pod wpływem zmiany ciśnienia w płynie.

Związki dla naprężeń w szkielecie i płynie: