Dwa bataliony polskiego pułku ponoszące główny wysiłek w tej bitwie stopniały do dwóch kompanii. W Wodyniach cały dzień trwały walki, gdyż Niemcy próbowali przebić się kolumnami czołgów na północ w celu odblokowania drogi. Jednak ich próby nie powiodły się, gdyż polskie działa przeciwpancerne zniszczyły wiele czołgów, którym brakowało już paliwa. Zdolność do działania Niemcy odzyskali po zaopatrzeniu w paliwo (4000 l.), które 14 września zrzuciły samoloty Junkers Ju 52. Mimo to nie zdołali przebić się przez polską blokadę drogi w Wodyniach. Przy nieudanych próbach przebicia się zużyli całe paliwo w czołgach. Dlatego 16 września wylądował samolot dostarczając im jeszcze 2.000 l. paliwa. Dopiero tego dnia udało im się przebić przez Wodynie i przywrócić funkcjonowanie drogi zaopatrzenia.
O zaciętości walk świadczy, że po obu stronach nie brano jeńców. Niemcy także ponieśli poważne straty, a ich posuwanie się ku Wiśle zostało powstrzymane na pewien czas, dzięki czemu przez tę lukę zdołała wycofać się na południe Grupa Operacyjna Kawalerii gen. Andersa, która 13 września opanowała Cegłów, Połczankę i Siennicę w celu umożliwienia pozostałym jednostkom kontynuowania marszu na południe i wschód. Do Grupy dowodzonej przez gen. Andersa dołączyli wycofani spod Seroczyna pancerniacy dowodzeni przez mjr. Majewskiego. Już razem przemieszczali się w kierunku Tomaszowa Lubelskiego.