Wszyscy kierowali się na południowy wschód, który wówczas wydawał się bezpieczny.
Rajd niemieckiej dywizji pancernej „Kempf” od Mławy na południe miał na celu zamknięcie wielkiego kotła na wschód od Wisły, poprzez ich połączenie z niemiecką Grupą „Süd” atakującą Polskę od południa. Skutkiem powodzenia takiego manewru miało być zajęcie Warszawy już 10 września 1939.
Gdzieś musiało nastąpić przecięcie tych dwóch rzek: rzeki ustępujących polskich wojsk i wlewającej się na teren Polski rzeki wojsk niemieckiego agresora. To przecięcie nastąpiło w Seroczynie. W wielowątkowej bitwie w Seroczynie i okolicy po stronie niemieckiej początkowo uczestniczyła grupa bojowa „Steiner” Dywizji Pancernej „Kempf”, która 12 września zajęła Seroczyn od wschodu. Pozostałe dwie grupy bojowe Dywizji „Kempf” przemieszczały się dalej drogą z Siedlec, tzn. grupa „Landgraf” znajdowała się w rejonie Stoczka Łukowskiego i grupa „Kleinheisterkamp” zmierzała do Żelechowa.