Kaliszanie, in. opozycja kaliska, partia kaliska – liberalni politycy pochodzący z zachodniej części Królestwa Polskiego, głównie z województwa kaliskiego, działający w latach 1820–1831 pod przywództwem Bonawentury Niemojowskiego i Wincentego Niemojowskiego, członków Rządu Narodowego w czasie powstania listopadowego (1830–1831); swój program polityczny kaliszanie oparli na doktrynie Benjamina Constanta.

Kaliszanie byli zwolennikami utrzymania politycznego status quo, jakie powstało po kongresie wiedeńskim (1815), i utrzymania autonomii Królestwa Polskiego.

Ugrupowanie zdecydowanie odrzucające nielegalne działania. Celem – postawa legalna, na forum parlamentu, który chętnie chcieli zreformować na modłę francuską, z zasiadaniem posłów według klucza lewica-prawica-centrum.

W kwestiach gospodarczych opowiadali się za rozwojem i postępem technologicznym, a także za umiarkowanymi reformami agrarnymi – oczynszowaniem chłopów.

Do opozycji kaliskiej należeli m.in.