mały|Kozak w stepie, 1881-1886 Alfons Dunin Borkowski (ur. 20 października 1850 w Plancie, zm. 1918 w Raśnikach) – polski malarz, syn Mikołaja Dunina Borkowskiego i Julianny Gromadzińskiej.

Życiorys Artysta otrzymał wszechstronne wykształcenie w szkołach warszawskich i krakowskich od najlepszych ówczesnych pedagogów. Studia artystyczne odbył w latach 1876–1879 w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego oraz w okresie od 1879 do 1887 w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie początkowo u Władysława Łuszczkiewicza i Leopolda Löfflera, następnie w szkole kompozycyjnej Jana Matejki. Jeszcze w czasie studiów uczestniczył w wystawach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, salonu Krywulta, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

W 1888 roku powrócił do rodzinnej miejscowości. W 1898 r. przeniósł się do majątku żony na Wileńszczyźnie, gdzie w Swille otworzył swoją pracownię. Po śmierci żony udał się do Bikbardy – posiadłości rodziny Koziełł-Poklewskich w Bykowszczyźnie pod Uralem. Namalował tam szereg obrazów m.in.: Polowanie na niedźwiedzia, Połów ryb z ością, Nie tędy droga. Od 1905 r. mieszkał w Suchedniowie w pow.