W 1898 ojciec Konstantego zakończył służbę w wojsku i przeszedł na emeryturę, przenosząc się do majątku córki w Rudłowie koło wsi Dubosiszcze na Smoleńszczyźnie. Wraz z nim do Rudłowa przeniósł się Konstanty de Lazari, który w 1899 został sędzią pokoju w Telszach, a następnie w 1903 komisarzem do spraw włościańskich w Radomsku, zaś w 1914 prezesem gubernialnej komisji do spraw włościańskich w Lublinie. Po wybuchu I wojny światowej Konstanty de Lazari został sekretarzem Aleksandra Guczkowa – pełnomocnika Czerwonego Krzyża, a w latach 1915–1916 był sekretarzem – wiceministra spraw wewnętrznych Imperium Rosyjskiego.
Według akt załączonych do dokumentacji złożonej w celu uzyskania polskiego obywatelstwa, w latach 1918–1919 Konstanty de Lazari pracował jako urzędnik kancelaryjny oraz buchalter rolniczy, a także przez pewien okres przebywał w areszcie. W 1921 rozpoczął starania o wyjazd z rodziną z Rosji do Polski jako uchodźca. Ze względu na posiadany majątek ziemski w Żuchowicach, paszport wydany przez gubernatora guberni piotrkowskiej w 1904, wskazanie Radomska jako miejsca zamieszkania przed rewolucją październikową, znalazł się z rodziną na imiennej liście uchodźców. 28 czerwca 1922 został pozbawiony rosyjskiego obywatelstwa, natomiast obywatelstwo polskie uzyskał 26 kwietnia 1923.