Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 2 został wcielony do służby w Regia Marina 8 września 1916 roku. Okręt wszedł w skład Flotylli okrętów podwodnych w Ankonie, a jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Achille Gaspari Chinaglia. W grudniu 1917 dowództwo jednostki objął kpt. mar. Giulio Gamberini i sprawował je do końca wojny. 31 grudnia 1917 roku okręt wchodził w skład Flotylli Górnego Adriatyku w Wenecji (wraz z „Delfino”, X 1, „Atropo”, „Tricheco”, „Fisalia”, „Argonauta”, „Narvalo”, „Zoea”, „Otaria”, „Argo”, „Squalo”, F 3, F 4, F 5, F 12, F 13 i F 16). W styczniu 1918 roku F 2 został przesunięty do 2. eskadry (wł. Squadriglia) okrętów podwodnych, operując z Wenecji i pod Rawenną do zakończenia konfliktu. Jednostka brała udział w ofensywnych patrolach na wodach Morza Adriatyckiego na austro-węgierskich szlakach handlowych i w .