Wraz z Timurydami nastaligh pojawił się także w Indiach i w okresie panowania Wielkich Mogołów zaczęto go powszechnie używać do zapisu urdu. Twórcą odrębnej, osmańskiej szkoły nastaligh był Yesarizade Mustafa Izzet (zm. 1849). Z nastaligh wywodzi się pismo szekaste, powstałe do szybkiego sporządzania dokumentów.
Nazwa Nazwa nastaligh jest skrótowcem wywodzącym się od perskiego wyrażenia nasch-e taligh, oznaczającego dosłownie „zwisające lub zawieszone naschi”.
W Iranie Autorzy safawidzcy (tacy jak Dust Mohammad (zm. ok. 1564) lub Kadi Ahmed (zm. ok. 1606) przypisują stworzenie nastaligh Mir Ali Tebriziemu, który żył na przełomie XIV i XV wieku. Ze współczesnych badań wyłania się jednak znacznie bardziej skomplikowana historia powstania pisma. Elaine Wright prześledziła ewolucję nastaligh w XIV-wiecznym Iranie i pokazała, jak rozwijało się ono stopniowo pośród skrybów Szirazu. Co więcej, zgodnie z jej badaniami, nastaligh powstał nie z połączenia naschi i taligh, jak powszechnie sądzono, ale z samego naschi. Oprócz przebadania wielu rękopisów Elaine Wright udało się także odnaleźć dokument sporządzony przez Dżafara Tebriziego (fl 1412–1431) ok. roku 1430, zgodnie z którym: