Dopiero później nastaligh został zaadaptowany do pisania prozy”.
Pierwszym mistrzem nastaligh był Mir Ali Tebrizi, który przekazał swój styl swojemu synowi Obejdollahowi. Uczeń Obejdollaha, Dżafar Tebrizi (autor cytatu powyżej), przeniósł się do Heratu, gdzie został przełożonym nad skryptorium (kitab-chane) timurydzkiego księcia Bajsonghora (stąd jego przydomek Bajsonghori). Dżafar nauczył pisania w nastaligh kilku uczniów, spośród których najsłynniejszym był Azhar Tebrizi (zm. 1475). Swoją klasyczną formę nastaligh osiągnął w twórczości Soltana Alego Maszhadiego (zm. 1520), ucznia Azhara (lub być może jednego z jego uczniów), którego patronami byli sułtan Husajn Bajkara (1469–1506) i jego wezyr Ali Szer Nawoi. W tym samym czasie odmienny styl nastaligh rozwinął się w zachodnim i południowym Iranie. Jego powstanie wiąże się z Abd ar-Rahmanem Chorezmim (fl 1436–1462), kaligrafem Pir Budaka (1456–1466) Kara Kojunlu, oraz jego synami Abd-al-Karimem i Abd-ar-Rahimem (obaj byli związani z dworem Jakuba (1478–1490) Ak Kojunlu). Ten bardziej kanciasty zachodni styl dominował na początku okresu safawidzkiego, ale później ustąpił bardziej płynnemu wschodniemu (chorasańskiemu) stylowi kanonizowanemu przez Soltana Alego Maszhadiego, chociaż nadal był często używany na subkontynencie indyjskim.