Nastaligh został przyjęty także w Imperium Osmańskim, które miało silne kulturalne więzi z Iranem. Tutaj był on znany jako taligh (tur. talik), tak samo jak perskie pismo taligh, z którym nie należy go mylić. Pierwsi irańscy kaligrafowie, którzy przynieśli nastaligh na ziemie osmańskie, tacy jak Esedullah-ı Kirmânî (zm. 1488), należeli do zachodniej tradycji pisma. Stosunkowo wcześnie jednak osmańscy kaligrafowie zaadaptowali wschodni styl nastaligh. W XVII wieku uczeń Mir Emada, Derwisz Abdi Bochara'i (zm. 1647), przeniósł jego styl do Stambułu. Największym mistrzem nastaligh w XVIII wieku był Mehmed Yasari (zm. 1798), który blisko podążał za Mir Emadem. Ta tradycja została dalej rozwinięta przez syna Yasariego, Mustafę Izzeta (zm. 1849), który był prawdziwym założycielem odrębnej osmańskiej szkoły nastaligh. Wprowadził on nowe i precyzyjne proporcje pisma, odmienne niż w tradycji irańskiej. Specjalnością szkoły osmańskiej był celî nastaliq używany w inskrypcjach. Najważniejszym jej członkiem w drugiej połowie XIX wieku był Sami Efendi (zm. 1912), który uczył wielu słynnych później praktyków nastaligh, takich jak Mehmed Nazif Bey (zm. 1913), Mehmed Hulusi Yazgan (zm. 1940) i Necmeddin Okyay (zm. 1976).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kaligrafia arabska Kategoria:Sztuka irańska