Wojskowe Biuro Historyczne (WBH) – instytucja historyczna Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, działająca w Warszawie w latach 1922–1939.
Geneza 21 listopada 1918, w nowej strukturze organizacyjnej Sztabu Generalnego WP, zorganizowana została Sekcja IV Historyczno-Wojskowa. Sekcja była jedną z siedmiu komórek organizacyjnych podporządkowanych szefowi Oddziału VII Naukowego, kpt. Stanisławowi Kwaśniewskiemu.
We wrześniu 1919 powstała Sekcja Historyczno-Operacyjna Oddziału III Naczelnego Dowództwa. W 1921 r. została ona przekształcona w Wydział, a następnie Referat Historyczno-Operacyjny Oddziału III Sztabu Generalnego WP, a ten 14 listopada 1922 przeformowano w Biuro Historyczne Sztabu Generalnego.
28 czerwca 1927 minister spraw wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski rozkazem B. Og. Org. 4505 Org. ustalił nową organizację i skład osobowy Biura Historycznego, zmienił dotychczasową nazwę „Biuro Historyczne Sztabu Generalnego” na „Wojskowe Biuro Historyczne”. Na czele Wojskowego Biura Historycznego stał szef Biura, podległy bezpośrednio Generalnemu Inspektorowi Sił Zbrojnych. W stosunku do podległego personelu szef Biura posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy dywizji.