Poznanie ucieleśnione () – określenie stosowane w filozofii poznania, psychologii poznawczej, kognitywistyce i neuronauce na taki typ poznania, na który wpływ mają nie tylko procesy przetwarzania informacji w mózgu, ale i w całym ciele. Poprzez to teoria ta stoi w opozycji do zakładanego w kognitywistyce symbolicznej poglądu o obliczeniowej teorii umysłu (CTM), mówiącego, że mózg jako operujący symbolicznymi obliczeniami organ nadrzędnie przyczynia się do poznania świata. Podejście to stoi także w opozycji do dualizmu kartezjańskiego. Zakłada, że nasza wiedza o świecie jest nierozerwalnie związana z naszymi ciałami, językiem i społecznym usytuowaniem, czyli ucieleśnieniem (Francisco Varela, The Embodied Mind: Cognitive Science and Human Experience, 1991).
Margaret Willson opisała 6 wyróżników paradygmatu podejścia ucieleśnionego:
Procesy poznawcze są usytuowane – w trakcie procesu kognitywnego nabyte dane są na bieżąco uzupełniane i wpływają na proces ich przetwarzania, dodatkowo poznanie odbywa się także przy pomocy narządów zmysłów, które wpływają na zachodzące w mózgu procesy obliczeniowe.