Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 9 został wcielony do służby w Regia Marina 29 grudnia 1916 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Paolo Borgatti. Po zakończeniu okresu szkolenia F 9 został podporządkowany Dowództwu Obszaru Morskiego w La Spezii, skąd przeprowadził na Morzu Tyrreńskim kilka defensywnych patroli przeciw okrętom podwodnym. W marcu jednostka została przydzielona do 1. eskadry (wł. Squadriglia) okrętów podwodnych w Wenecji. Podczas wspólnego z F 10 rejsu z La Spezii do Wenecji okręt został nieopodal Mesyny omyłkowo ostrzelany przez niszczyciel „Euro” i torpedowiec , jednak dzięki alarmowemu zanurzeniu nie doznał uszkodzeń. F 9 operował z bazy w pod Rawenną, przeprowadzając ofensywne patrole u wybrzeży Dalmacji, jednak nie odnotował w trakcie służby żadnych godnych wzmianki zdarzeń.