Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 11 został wcielony do służby w Regia Marina 29 grudnia 1916 roku. Jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Antonio Meriotti. Po zakończeniu okresu szkolenia F 11 początkowo bazował Wenecji, a później został przydzielony do Flotylli okrętów podwodnych w Ankonie, gdzie służył do końca konfliktu. 16 listopada 1917 roku F 11 wraz z siostrzanym F 13 i dwoma kutrami torpedowymi przeprowadziły akcję przeciw zespołowi floty austro-węgierskiej pod (tworzyły go m.in. pancerniki obrony wybrzeża SMS „Budapest” i SMS „Wien”), zapobiegając ostrzałowi włoskich baterii nadbrzeżnych przez wrogie okręty. Podczas działań wojennych załoga F 11 wzięła udział w 16 rejsach bojowych, nie odnotowując w trakcie służby żadnych godnych wzmianki zdarzeń.
Ze względu na problemy z układem napędowym we wrześniu 1918 roku F 11 trafił do rezerwy, a 1 września 1919 roku został skreślony z listy floty.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Okręty zbudowane w Cantieri Navali del Muggiano Kategoria:Włoskie okręty podwodne typu F