UiO (skrót od norw. Universitetet i Oslo) - rodzina szkieletów metalo-organicznych (MOF-ów) zbudowanych z klastrów cyrkonowych oraz liniowych linkerów dikarboksylowych. Synteza tych materiałów została po raz pierwszy opisana w roku 2008. UiO znane są ze swojej stabilności chemicznej i wysokiej jak na MOF-y odporności na wodę. Budowa i nazewnictwo mały|Fragment struktury kryształu UiO-68. Atomy wodoru pominięto dla przejrzystości rysunku. MOF-y UiO zbudowane są z klastrów zawierających jony Zr4+, O2- i OH-, które połączone są linkerami dikarboksylowymi tworząc trójwymiarową sieć zawierającą pory w kształcie oktaedrycznym i tetraedrycznym. W idealnym krysztale każdy klaster jest połączony z dwunastoma linkerami. Jako linkery mogą być wykorzystane cząsteczki o różnej długości, co uwzględnia się w nazwie takiego materiału. MOF-y UiO otrzymane z kwasu tereftalowego (1,4-benzenodikarboksylowego) oznaczane są symbolem UiO-66, z dłuższego kwasu 4,4′-bifenylodikarboksylowego UiO-67, a z kwasu 4,4′′-terfenylodikarboksylowego UiO-68.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — UiO · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.