Rabat brytyjski – zniżka w wysokości składki wpłacanej przez Wielką Brytanię do kasy Unii Europejskiej. Wywalczyła go w 1984 na spotkaniu przywódców EWG w Fontainebleau ówczesna premier Margaret Thatcher, argumentując, że Wielka Brytania znacznie więcej wpłaca do budżetu UE niż z niego otrzymuje, a mając niewielki sektor rolniczy w małym stopniu korzysta z dotacji unijnych dla rolnictwa. Szermowała przy tym hasłem, że chce "nasze pieniądze z powrotem" od Wspólnoty Europejskiej. Już w 1979 wspomniała o tym w Dublinie, narzekając, że "za każde dwa funty, jakie wnosimy, dostajemy z powrotem jednego. Przez to nasz wkład netto do Wspólnoty wyniesie w przyszłym roku miliard funtów, a potem będzie tylko jeszcze gorzej".
Przystępując do negocjacji budżetowych, Wielka Brytania zażądała ograniczenia swoich rocznych wpłat o 730 milionów funtów. Pozostałe kraje członkowskie zaproponowały rabat w wysokości 580 milionów. Thatcher odmówiła, w związku z czym ostatecznie ustalono kwotę blisko sześciuset milionów funtów.