Przerzucony przez zieloną granicę do Jugosławii, trafił do obozu przejściowego w Splicie, skąd przedostał się do Bejrutu, a następnie do Homs w Syrii i został przydzielony do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackch (SBSK). Po rocznym pobycie w Egipcie i Libii przetransportowany do Tobruku, gdzie jego Brygada we wrześniu 1941 przejęła obronę miasta od Australijczyków.
Po wyzwoleniu Tobruku w grudniu 1941, jako dowódca patrolu, walczył pod Ain el Gazala (podczas nocnych walk został ranny w głowę). Wraz z brygadą znalazł się w składzie 3. Dywizji Strzelców Karpackich i został przerzucony na północ Iraku (pogranicze Kurdystanu), celem przygotowania do walk w terenie górskim. Po rocznym pobycie w Iraku i ćwiczeniach w Libanie, w grudniu 1943 dywizja została przetransportowana drogą morską do Włoch, gdzie pod koniec stycznia 1944 zajęła pozycje obronne nad rzeką Sangro w Apeninach, a w kwietniu pod Monte Cassino. Jako zastępca dowódcy 4. kompanii 3. Batalionu SBSK, rozkazem wydanym na polu walki, przejął dowodzenie od rannego dowódcy 1. kompanii i funkcję tę pełnił do zakończenia wojny oraz demobilizacji. Kompanią dowodził w trakcie zdobywania wzgórza Santo Stefano, w bitwie o Ankonę oraz Monte Trebbio. Kapitulacja Niemiec zastała go w Bolonii. W sierpniu 1946 wraz z 3.