Współosadzanie indukowane – szczególny przypadek elektroosadzania stopów, polegający na jednoczesnym wydzielaniu z kąpieli galwanicznej dwóch metali, z których jeden nie jest możliwy do wydzielenia w postaci czystej. Współosadzanie indukowane dotyczy przede wszystkim otrzymywania stopów wolframu i molibdenu jako powłok galwanicznych.
Klasyfikacja i charakterystyka Termin „współosadzanie indukowane” (ang. induced codeposition) został wprowadzony przez amerykańskiego uczonego Abnera Brennera. Indukowanym współosadzaniem Brenner nazwał taki proces elektroosadzania stopów, w którym „osadzane są metale, takie jak wolfram, molibden czy german, które nie mogą być osadzane oddzielnie”. Metale te nazywane są metalami „niechętnymi” (ang. reluctant metals), podczas gdy metale umożliwiające proces współosadzania – metalami „indukującymi” (ang. inducing metals). Jako metale indukujące współosadzanie wolframu i molibdenu wykorzystywane są zwykle żelazo, kobalt lub nikiel. W klasyfikacji Brennera, współosadzanie indukowane, obok anomalnego, są nietypowymi przypadkami elektroosadzania stopów.