Wieża, mieszkanie i przybudówka zostały zbudowane z łamanego granitowego gruzu, pozyskanego z obszaru wokół skały Mean Ruz. Naroża budynków, opaski drzwi i okien, gzymsy i szczyt komina zostały wykonane z granitowego kamienia ciosanego z Ile Grande. Wieża została pobielona od strony morza. Odizolowana na skale latarnia była połączona z lądem granitowym, łukowym mostem o szerokości 7 metrów i łącznej długości 10 metrów.

W 1921 r. stałe światło latarni uzyskało sektory biały i czerwony. W 1930 roku wieża została pomalowana od strony morza na kolor biały. Podczas II wojny światowej początkowo władze okupacyjne zapewniały utrzymanie i eksploatację latarni morskich (dostawy nafty, ropy, węgla itp.). Jednak w 1942 r. władze niemieckie zażądały ewakuacji strażników francuskich ze wszystkich latarni morskich, a także przekazania kluczy do budynków i opraw lamp oświetleniowych. Latarnia Ploumanac'h nie była wyjątkiem od tego rozkazu. Została zajęta przez wojsko niemieckie, które podczas odwrotu 4 sierpnia 1944 r. wysadziło ją w powietrze.