Szkielety metalo-organiczne lub metaliczno-organiczne (MOFs, z ) – porowate polimery koordynacyjne zbudowane z organicznych linkerów połączonych z jonami lub klastrami jonów metali, tworzące dwu- lub trójwymiarowe struktury. Materiały te łączą dwie pozornie przeciwstawne cechy – porowatość i krystaliczność. Dzięki swoim niezwykłym właściwościom, materiały te znalazły zastosowanie w separacji i magazynowaniu gazów, rozdziale mieszanin, heterokatalizie, sensingu, adsorpcji ksenobiotyków czy transporcie leków. MOF-y stanowią stosunkowo nową dziedzinę chemii materiałowej, gdyż po raz pierwszy zostały opisane w 1999 r.

Budowa Klastry budujące szkielety metalo-organiczne poza jonami metalu mogą zawierać również inne jony, takie jak aniony tlenkowe, hydroksylowe, fluorkowe itp. Linkery to najczęściej sztywne cząsteczki zawierające co najmniej dwie grupy funkcyjne mogące koordynować do jonów metali, przy czym najczęściej spotyka się grupy karboksylowe i pierścienie heterocykliczne. Linkery mogą również zawierać grupy funkcyjne niezaangażowane w wiązania koordynacyjne z klastrami, które mogą jednak wpływać na właściwości materiału.